Kaç Ses Tonu Var?
Kayseri’nin sokakları her zaman gürültülü, renkli ve biraz da karmaşık. Ama bir sabah, hafif yağmur yağıyor, ve bu kasvetli hava, her şeyin biraz daha yavaşladığı, düşüncelerin daha fazla yankı bulduğu anlardan biriydi. O gün, çok net bir şekilde fark ettim ki, herkesin bir ses tonu var. Belki de hep vardı ama ben bu kadar farkına varmamıştım. Kimisi içten içe çatlayan, kimisi gürleyen. Ama en çok kendimin ses tonuna odaklandım.
Bir Sabah Yürüyüşü: Hayal Kırıklığı
Sabahları Kayseri’nin sokaklarında yürümek, bir nevi meditasyon gibidir. Benim için zamanın durduğu anlardır. Her adımda, her köşe başında bir şeyler hatırlarım. O gün de bir şeyler hatırladım, ama içimdeki ses tonu, neşeden çok, hayal kırıklığının yansımasıydı.
Yaklaşık üç yıldır peşinden koştuğum, yazmayı çok sevdiğim bir blog projesi vardı. Bu kadar zamanın sonunda, sonunda bir şeyler yapmaya karar vermiş, bir yazıyı tamamlamıştım. Ama içerik yayınlandıktan sonra aldığım geri dönüşler beni hayal kırıklığına uğratmıştı. Kendi sesimi ararken, aslında başkalarının beklentilerine ne kadar çok odaklandığımı fark ettim. Blog yazımda, kendimi ne kadar kaybettiğimi, kısacık bir yorumda anlayıverdim. Ses tonumun gerçek olmadığını düşündüm. Yani, o yazıyı yazarken kendimi dürüst bir şekilde ifade etmemişim.
Böyle anlarda insanın içindeki ses tonu değişir. Kendi kimliğini bulamamış, bulanık bir hisle dolarsın. Hani, birisi seni gerçekten dinlemiyor gibi hissedersin ya… İşte öyle bir durumdu. Gözlerim bulutları takip ederken, düşüncelerim çok daha derindi. Kendimi bulmaya çalışırken, dışarıdaki dünyaya da bir bağ kuramadım. O anda tek duyduğum ses, içimdeki hayal kırıklığıydı.
Tanıştığım Kendi Sesim: Heyecan
O sabahın ilerleyen saatlerinde, bir kahve alıp bir parkta oturdum. Hafifçe, yaşadığım hayal kırıklığının dağılmaya başladığını hissediyordum. Belki de ilk defa kendi sesimi duyuyordum. İçimdeki sessizlikten çıkıp, dışarıya yansıyan ses tonum, heyecanla doluydu.
Sonunda, hayatımda her şeyi doğru yapmadığımı kabul ettim. Hatalarım vardı, ama bu hatalar da bir şekilde kendimi tanımama yardımcı olmuştu. O yazıyı yazarken hissettiğim o garip duyguların, doğru yerden çıkmadığını, ama asıl neyin eksik olduğunu anlamıştım. Her yazımda kendimden bir şeyler katarak, biraz daha samimi ve özgün olmalıydım. O sabah fark ettiğim şey, kelimelerin gücünü keşfetmek değil, o kelimelerin gerçekten benim içimden gelmesi gerektiğiydi. Bu, hiçbir zaman öyle rahat bir şey değil. Kendi ses tonunu bulmak, kendi sesini duymak… Bu da bir yolculuktu.
Bir Yoldaşlık: Umut
Herkesin kendi sesi var, diyorum ya… O sesler bazen garip bir şekilde birleşir, karışır. Birlikte gülüşmeler, aynı melodiye uyan kahkahalar… Ya da… Belki de tek başına bir yolculuk, kendi iç dünyasında yeni bir ses tonu arayan bir insan. Yavaşça, bu düşünceleri kafamda şekillendirdikçe, içimde yeniden umut doğdu.
Bir gün, içimden geçenleri tam anlamıştım. Sesim ne kadar kalabalık olursa olsun, her zaman en doğru sesi bulabilirim. Hayal kırıklıklarım, hatalarım, aksiliklerim bana gösterdi ki, aslında korkmam gereken tek şey, kendi sesimi kaybetmek. Ve o sabah, kaybolmuş bir ses tonu olmadığını fark ettim. Umutla dolu, güçlü bir ses tonum vardı. Kendi sesimle barıştım.
O yazıyı tekrar okudum. Bu sefer, bir yabancı gibi değil, gerçekten kendi hikâyemi anlatan biri gibi okudum. Kendi sesimin içinde özgür hissettim.
Sonuç: Sesin Gücü
Sonunda fark ettiğim şey, insanın içinde birçok ses tonunun olduğunu kabul etmekti. Bazıları, anlık hayal kırıklıklarına, bazıları ise gerçek cesaretinize hitap eder. Ama her birini duymak, her birini yaşamak, sizi daha derin bir insan yapar. Kayseri’nin yağmurlu sokaklarında, sesimin gücünü hissederek yürüdüm. Bunu kabul ettim: Sesimi kaybetmeyeceğim. Çünkü bu ses, her halükârda beni ben yapan şey.
Ve bir gün, başka bir sabah, kendimi bir kelimeyle ifade ederken bulduğumda, içimdeki sesin tam olarak doğru tonu bulmuş olacağım.